الکتروکاردیوگرافی سیار یا هولتر، دستگاه قابل حملی است که بطور مداوم ضربان قلب را ضبط می کند. از این دستگاه برای تشخیص بی نظمی های تپش قلب استفاده میشود. نوار قلب در یک دقیقه ضربان قلب را ثبت میکند اما هولتر در طی 24-48 ساعت به بدن بیمار متصل میشود تا فعالیت قلب در یک دوره زمانی بسیار طولانی ‌تر از یک نوارقلب ساده مشخص شود.

هولتر 24 ساعته چیست؟

هولتر به راحتی قابل حمل است و درزمان انجام فعالیتهای روزمره بیمار هم به بدن او متصل میباشد. هنگامیکه بیماران با مشکلات قلبی مواجه میشوند اغلب پزشکان از یک نوار قلب (ECG) برای مشخص کردن مشکل قلبی استفاده میکنند. اگر نوارقلب برای تشخیص مشکل قلبی کافی نباشد، از هولتر 24 ساعته استفاده میشود.

مانیتور هولتر مانند ECG به بدن بیمار متصل میشود. این دستگاه کوچک دارای سیم های برق نازک و الکترودهایی است که به قفسه ی سینه متصل میشوند. پزشک بسته به علایم بیمار و زمان بروز آنها، هولترهای 12-24 یا 48 ساعته را سفارش میدهد. پزشک درصورتی از هولتر استفاده میکند که بیمار علایم زیر را داشته باشد:

ضربان قلب آرام یا سریع

سرگیجه

ضعف یا خستگی

درد قفسه ی سینه

احساس سوزش قلب

تپش قلب غیرمنتظره

احساس ضربان نامنظم قلب

بسیاری از مشکلات ضربان قلب در طول شبانه روز اتفاق می افتد و زمانیکه این مشکلات بوقوع میپیوندد، به احتمال خیلی کم بیمار در مطب پزشک حضور دارد.

این از مزایای هولتر است چون میتواند تغییرات ریتم قلب را درطول شبانه روز ثبت کند و به پزشک کمک کند تا مشکل را تشخیص دهد. علاوه بر آن پزشک با نظارت 24 ساعته بر ضربان قلب میتواند پاسخ بیمار به داروهای قلبی را هم چک کند.

روش استفاده از هولتر

اگرچه هولتر پیچیده بنظر میرسد اما استفاده از آن بسیار آسان است. مانیتور این دستگاه به اندازه ی کف دست است و میتواند اطراف گردن یا برروی کمر قرار بگیرد.

پایشگر (مانیتورینگ) توسط تعدادی سیم به الکترودهای چسبی روی سینه بیمار وصل می‌شود و تغییرات ضربان قلب را ثبت میکند. تکنسین بااستفاده از یک ژل چسبنده الکترودها را روی پوست میچسباند و آنها را در محلی قرار میدهد که ضربان قلب خوانده شود. اگر در این قسمت مو وجود داشته باشد، ممکن است نیاز باشد تکنسین قبل از قرار دادن الکترود آن را بتراشد.

فیبروز ریوی یک بیماری نادر اما جدی است که باعث می شود بافت ریه آسیب ببیند. زخم ریه را فیبروز ریه می نامند. در این مطلب با کمک جدیدترین تحقیقات پزشکی دنیا، شما را با آخرین روشهای درمانی (تا آخر سال 2019) و سایر نکات مهم آشنا می کنیم.

نکات کلیدی

در اغلب موارد پزشکان علت فیبروز ریوی را نمی دانند. وقتی علت مشخص نیست، این بیماری فیبروز ریوی ایدیوپاتیک (IPF) نامیده می شود.

IPF یک نوع بیماری ریه است که روی بافت اطراف کیسه های هوای ریه، تاثیر می گذارد.

هیچ درمانی (حداقل تا اخر سال 2020) برای IPF وجود ندارد.

چهار مرحله مختلف فیبروز ریوی وجود دارد ملایم، متوسط، شدید و بسیار شدید.

به بیماران فیبروز ریوی توصیه می شود که توانبخشی ریه، همه چیز در مورد بیماری، درمان های موجود و تکنیک های تنفس را یاد بگیرند و در برنامه تمرینی منظم شرکت کنند.

با پیشرفت بیماری، فرد مبتلا به فیبروز ریوی در معرض خطر عوارض دیگر سلامتی، از جمله حمله قلبی یا نارسایی قلب، سکته مغزی، آمبولی ریه و سایر بیماری های ریه و عفونت قرار می گیرد.

فیبروز ریوی ممکن است در هر سنی رخ دهد اما معمولا بین 50 تا 70 سالگی است.

فیبروز ریوی در مردان بیشتر از زنان رخ می دهد

در حال حاضر هیچ درمان فیبروز ریوی وجود ندارد، اما با درمان های کنترلی تا اندازه ای بهبود می یابند.

در این مطلب با کمک جدیدترین تحقیقات پزشکی روز دنیا، شما را با خواص، عوارض جانبی، تاثیر بر میگرن و همه نکات ضروری دیگر قرص والپروات سدیم آشنا می کنیم.

قرص والپروات سدیم چیست؟

این قرص در درمان کلیوی، صرع جزئی و یا انواع صرع استفاده می شود

قرص آهسته جذب سدیم والپروات 200 میلی گرم برای استفاده خوراکی است

نیاز روزانه با توجه به سن و وزن بدن متغیر است

قرص والپروت سدیم ممکن است دو بار در روز مصرف شود

قرص ها باید به طور کامل بلعیده شوند و نباید خرد یا جویده شوند

طرز و دوز مصرف

1-بزرگسالان

مصرف روزانه با 600 میلی گرم در روز شروع میشود و با پله های 200 میلی گرم و در بازه های سه روزه اضافه می شود تا به میزان کنترل شده مورد نیاز برسد. ماکزیمم دوز در محدوده دوز 1000 میلی گرم تا 2000 میلی گرم در روز، یعنی 20 تا 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است. در صورتی که باز هم کافی نباشد، دوز ممکن است به میزان 2500 میلی گرم در روز افزایش یابد.

2- کودکان بیش از 20 کیلوگرم

دوز اولیه با 400 میلی گرم در روز (صرف نظر از وزن) شروع می شود و کم کم اضافه می شود تا به میزان مورد نظر برسد؛ که معمولا در محدوده 20 تا 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز است. در جایی که کافی نباشد، دوز ممکن است تا 35 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز افزایش یابد.

آیا تا به حال اسپری تاخیری خریداری کرده اید یا به امتحان آن فکر کرده اید؟ اگر چنین باشد، ممکن است چند سوال در مورد استفاده از آن داشته باشید. در این مطلب از چند متخصص پزشکی در این زمینه کمک گرفته ایم تا بهترین روش استفاده از این اسپری ها را به شما آموزش دهیم.

همه اسپری ها یکسان نیستند

اسپری ها و کرم ها تاخیری به یک شیوه یکسان کار نمی کنند

پس باید دستورالعمل های آنها را در جعبه یا در وب سایت سازنده بررسی کنید

در بعضی موارد، همه اسپری ها دستورالعمل و یا وب سایت اختصاصی ندارند

بهتر است از برند های تجاری که یک تیم متخصص در پشت آنها وجود داشته باشد استفاده کنیم

یک روش استاندارد برای اعمال اسپری تاخیری

در زیر به سوالات کلیدی بر اساس تجربه شخصی همراه با اطلاعات ارائه شده توسط چهار شرکت بزرگ پرومشنت، استیود 100، سوپردراگون و آدام اند اوی پاسخ داده شده است که این اطلاعات تقریبا برای همه اسپری های تاخیری صدق می کند. اکثر اسپری های لیدوکائین و بنزوكائین به نحوی مشابه عمل می کنند. به چهار مورد در این مقاله اشاره می كنم:

1- آهسته شروع کنید

من ترجیح می دهم فقط با یک بار اسپری کردن شروع کنم، بنابراین می توانید بررسی کنید که آیا پوست مواد تشکیل دهنده را تحمل می کند یا خیر. پوست اکثر مردم آنها را خوب تحمل می کنند، اما به نظر من اگر قصد زدن اسپری به آلت تناسلی خود را دارید، باید محتاط باشید و اگر متوجه شدید که فقط یک یا دو بار اسپری برای شما کافی است، از محصول میتوانید استفاده بیشتری بکنید و در پولتان صرفه جویی کنید. به عنوان مثال 4 اسپری از 4 شرکت مختلف:

پرومشنت: اعمال 3 اسپری یا بیشتر، اما نه بیش از 10 بار

استیود 100: اعمال 3 تا 5 اسپری

سوپردراگون: اعمال 2 اسپری

آدام اند اوی اعمال 2 تا 5 اسپری

در حالت ایده آل، باید بتوانید تعداد حداقل اسپری مناسب را پیدا کنید و سپس آن شماره را در استفاده های بعدی در نظر داشته باشید. برخی ها ممکن است نیاز به یک اسپری و دیگری پنج اسپری داشته باشند فقط زمانی که محصول را امتحان کنید میزان نیاز شما معلوم می شود.

2- منطقه مناسب را هدف قرار دهید

می توانید بعضی از نقاط آلت را اسپری کنید. بهتر است قسمت های حساس آلت تناسلی را اسپری کنید و همه آن را اسپری نکنید. اگر اینکار را انجام دهید، شانس بیشتری برای لذت از رابطه وجود دارد. اسپری تمام آلت می تواند منجر به از دست رفتن نعوظ شود یا لذت رابطه جنسی را کاهش دهد.

ملانوما (ملانوسیت) چیست؟

ملانوما نوعی سرطان پوست است که از سلول های پوستی که مسئول رنگ پوست است منشاء میگیرد

ملانوما در بزرگسالان یا کودکان رخ می دهد و در موارد نادری حتی ممکن است در هنگام تولد نیز ایجاد شود (ملانومای مادرزادی)

به طور معمول، ملانوما ها در نواحی از پوست که بیشتر در معرض نور خورشید قرار دارند بوجود می آید

ملانوما ممکن است در نواحی پوستی که در معرض نور خورشید قرار نگرفته است نیز ایجاد شود

می تواند در سیستم عصبی، چشم، داخل بینی، دهان، معقد و همچنین دستگاه تناسلی (مجرای ادرار و واژن) نیز رخ دهد.

4 نوع ملانوما عبارتند از:

1-ملانوما گسترش یافته سطحی

این نوع ملانوما شایع ترین نوع (~ 65٪ همه موارد) است. به طور معمول با نقطه ای قهوه ای یا سیاه شروع می شود که در سراسر پوست گسترش می یابد و همچنین می تواند به ساختارهای زیر پوست نفوذ کند. ممکن است نقطه جدید ایجاد شود یا همان نقطه تغییر اندازه، رنگ یا شکل دهد.

2- ملانوما گره ای

علایم

علایم پولیپ رحمی مشابه علایم سرطان رحم است. اگر این علایم را دارید حتما باید به دکتر مراجعه کنید. علایم زیر می‌تواند نشانه‌های پولیپ رحم باشد:

خونریزی شدید در دوره قاعدگی

وجود لکه بین دو پریود

خون‌ریزی پس از مقاربت

خون‌ریزی پس از یائسگی

پولیپ‌ معده چیست؟ انواع آن

پولیپ‌های معده رایج‌ترین تومورهای غیرسرطانی (توموری است که به دیگر نقاط بدن پخش نشده‌است. این تومورها معمولا باعث مرگ‌و میر نمی‌شوند. با جراحی برداشته می‌شوند و معمولا بازگشت ندارند.) معده هستند. پولیپ‌ها ظاهری شبیه قارچ دارند (یک سر و یک ساقه دارند). ممکن است صاف باشند و درامتداد سطح داخلی معده رشدکنند. چندین نوع پولیپ معده وجود دارد:

1-پولیپ غده‌ای: این پولیپ‌ها غالبا کوچکتر از 1 سانتیمتر هستند و در افرادی که دارای سندروم‌ پولیپی هستند مشاهده می‌شود.

2- پولیپ هایپرپلاستیک: این پولیپ‌ها کوچکتر از 2 سانتیمتر هستند و در افرادی که دارای نفخ معده هستند رایج است.

3- پولیپ‌های فیبروییدی التهابی: این پولیپ‌ها، سفت، قرمز و بزرگ هستند. این پولیپ‌ها بقدری بزرگ هستند که می‌توانند منجر به انسداد مسیرها بشوند.

4- زانتوم (پولیپ زرد رنگ): این پولیپ‌های زردرنگ غالبا خیلی کوچک هستند (کوچکتر از 3 میلی‌متر).

5- پولیپ‌های هامارتوماتوس: این پولیپ‌ها در وسط معده قرار دارند و در افراد دارای سندروم پولیپی شایع است. سندروم‌های پولیپی یک شرایط ژنتیکی است که تعداد زیادی پولیپ در ناحیه معده (GI) رشد می‌کند، معمولا در روده بزرگ یا کوچک رشد می‌کنند. پولیپ‌های خوش خیم ممکن است در سندروم‌های پولیپی زیر رخ دهد:

ریحان دارای فوائد زیادی برای سلامتی است که شامل سلامتی مغز، درمان ورم مفاصل، درمان استرس، کاهش رشد پیری، حمایت از سلامت استخوان ها، درمان صرع و کمک به سوخت و ساز بدن است. از دیگر مزایا و فوائد این گیاه می توان به تسکین سندرم پیش از قاعدگی، تامین انرژی، پیشگیری از سرطان و مراقبت از سلامت چشم ها اشاره کرد. در این مطلب با کمک جدیدترین تحقیقات پزشکی دنیا از چندین مجله معتبر، شما را به صورت علمی با فواید، عوارض، طرز استفاده و همه نکات مهم دیگر ریحان آشنا می کنیم.

ریحان چیست؟

ریحان یک گیاه خوشمزه و خوردنی است که به خانواده نعناع، اسطوخودوس و مریم گلی تعلق دارد

تقریبا هیچ تفاوتی بین خواص ریحان سبز و بنفش وجود ندارد. گفته می شود ریحان بنفش ضد سرطان است ولی از نظر علمی ثابت نشده است

ریحان دارای نام های فراوان و متنوعی در گیاه شناسی است. نام علمی این گیاه Ocimum basilium است. منشأ آن منطقه هونان چین است

ریحان گیاهی است که می توان به راحتی آن را در خانه پرورش داد چون به نور خورشید زیادی نیاز ندارد. همین دلیل باعث شده است که مردم در سرتاسر دنیا این گیاه را در خانه های خود پرورش داده و از آن استفاده کنند.

در گذشته های دور تصور بر این بود که این گیاه باعث تقویت روحیه مردم در حین روزه گرفتن می شود

یونانی ها آن را نماد عزا و عزاداری می دانستند

هندوها معتقد بودند که ریحان گیاهی است که  در زندگی پس از مرگ از انسان محافظت می کند

این گیاه در کرت برای دفع شیطان و به عنوان راهی برای تشخیص پاکدامنی زنان مورد استفاده قرار می گرفت

حتما بخوانید: خواص و مضرات ترخون، بهترین زمان و نحوه مصرف آن (تحقیقات جدید)

این گیاه حاوی مواد شیمیایی ویژه ای است که حشرات آن ها را دوست ندارند (بر انسان تاثیری ندارند)

انواع مختلف این گیاه، بوی متفاوتی دارند. هر کدام از این رقم ها دارای اسانس ها و روغن های متفاوتی هستند. به عنوان مثال هر کدام می توانند بو و عصاره لیمو، میخک، کافور و یا شیرین بیان بدهند

در چین، یک نام تایلندی برای ریحان به معنای "برنده شدن ” در نظر می گیرند که حتی برای طلا استفاده نمی شود.

 

عوارض کاشت مو چیست؟

این عوارض با توجه به نوع بیمار متغیر هستند. برخی افراد ممکن است تنها یکی از موارد زیر را تجربه کنند، در حالیکه برخی ممکن است ترکیبی از موارد زیر را همزمان تجربه کنند.

1-ورم بعد از جراحی. یکی از عوارض جراحی کاشت مو ورم کردن قسمت کاشت پس از جراحی است. اطلاعات چندانی از میزان این اتفاق در بیماران وجود ندارد. اما طبق مقاله‌ای که در سال 2014 منتشرشد حدود 42.47 درصد بیماران به این عوارض دچار می‌شوند.

این مقاله روی 73 بیمار تحقیق کرده بود. به‌صورت کلی، ورم بعد از جراحی برای مدت کوتاهی رخ می‌دهد و پس از مدتی برطرف می‌شود.

2- خون ریزی. در مطالعه‌ای که در سال 2014 انجام‌شد مشخص شد که 1.37 افراد دچار این عارضه می‌شوند. این خون‌ریزی به ندرت مشاهده می‌شود و دلیل عمده آن عدم مهارت و مرتکب شدن اشتباه توسط جراح است.

3- بایرشدن محل کاشت. این عارضه نوعی احساس خارش یا ایجاد زخم در محل کاشت مو است که موجب ناآسودگی فرد میشود و ظاهر نامناسبی برای فرد ایجاد می‌کند. 23.29 درصد افراد دچار این عارضه می‌شوند.

4- نازک‌شدن مو. در برخی موارد ناحیه اطراف کاشت مو تحت تاثیر جراحی قرار می‌گیرد. نازک‌شدن مو یک عارضه شایع در این موارد است. و می‌تواند این نگرانی را برای بیمار ایجادکند که برای کاشت مو در یک ناحیه موی قسمتی دیگر از سرش را از دست بدهد. با اینحال این عارضه مقطعی است و پس از مدتی برطرف می‌شود.

5- LPP. نوع پیشرفته‌تری از مورد 3 است. می‌تواند منجر به طاسی بشود. البته این عارضه بسیار نادر است. تا کنون تنها در 7 نفر از افرادی که تحت جراحی قرار گرفته‌اند این مورد مشاهده شده است.

6- خارش. چون در مناطق کاشت مو زخم‌هایی ایجاد می‌شود، ممکن است در این مناطق احساس خارش بوجود بیاید. افراد باید از خاریدن این نقاط پرهیز کنند زیرا باعث طولانی‌شدن زمان بهبود می‌شود. شستن روزانه مو با شامپوهای غیر معطر مفید است.

ورم کردن پوست که ناشی از ورم‌کردن فضای خالی درون استخوان است را پولیپ می‌گویند. پولیپ مثل خوشه‌های کوچک انگور است. بین 1 تا 4 درصد افراد پولیپ دارند و شانس مردان برای تجربه پولیپ 2 تا 4 برابر زنان است.

چند نکته مهم

گاهی اوقات پولیپ بخاطر حساسیت یا عفونت ایجاد می‌شود. پولیپ بینی نفس کشیدن شما را با مشکل روبرو می‌کند.

پولیپ‌بینی گاهی اوقات سینوس‌های موجود در استخوان صورت را مسدود می‌کند؛ و باعث ایجاد عفونت سینوسی می‌شوند.

دربرخی موارد پولیپ‌ها قسمت بویایی بینی را مسدود می‌کنند. متاسفانه در این موارد پس از برداشتن پولیپ حس بویایی برنمی‌گردد.

هنگامیکه پولیپ را برداشتید باید بتوانید به آسانی تنفس کنید. گاهی اوقات پولیپ‌ها می‌توانند منجر به خونریزی بشوند.

روند عمل جراحی پولیپ بینی

بصورت کامل بی‌هوش می‌شوید.

عمل در درون بینی انجام می‌شود. در قسمت بیرونی بینی هیچ برشی انجام نمی‌شود. هیچ تغییرشکلی در بینی شما اتفاق نمی افتد.

توسط ابزاری کوچک پولیپ‌ها از بینی خارج شده و برای بررسی توسط میکروسکوپ به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.

در جراحی سینوس‌ها شستشو داده می‌شوند تا هر عفونتی که ناشی از پولیپ‌ها تشکیل‌شده از بین بروند

اگر خونریزی کنید، جراح گازپانسمان (بانداژ) آغشته به وازلین را برای توقف خونریزی درون بینی‌تان قرار می‌دهد.

هنگامیکه درون بینی بسیار باریک باشد، جراح به منظور جلوگیری از برخورد بافت‌ها به یکدیگر درون بینی شما یک پلاستیک قرار می‌دهد

چون بی‌هوش هستید درطول عمل هیچ دردی احساس نمی‌کنید

معمولا یک روز پس از جراحی آماده رفتن به خانه هستید.